Archivo de la categoría ‘Cultura’

Presente y correcto

Martes, 23 de Febrero de 2010

P&C

Poca gente se acuerda ya del flúor, esa cosa que algunos consideraban una gama de color y otros un arma de destrucción masiva. Realmente el new rave no duró mucho, pero dio duro; eran quizá los últimos estertores de una época arribista en la que el éxito se medía por lo más nuevo y grande. Como siempre la tendencia sigue viva en algunos estratos y aplicada en ciertos campos, pero ahora, ayudados por la crisis, todos miramos hacia atrás, a los recuerdos, a lo acogedor y seguro de la familia: “ei! eso mola porque lo tenía cuando era niño“. Pero esto va más allá, códigos realmente tradicionales, estéticas, texturas y formas que tiran más hacia los quakeros que hacia Neo y Trinity. El futuro está en el pasado, al menos por ahora. Sólo hay que darse un paseo por Tumblr o Svpply o XXX para darse cuenta. Todo es curated, todo es traditional, y es algo que a mi me encanta, yo soy rancio fuera de tendencias.

Sabemos cómo funciona esto, de un modo muy newtoniano; una tendencia trae asociada una contratendencia posterior en sentido opuesto y (al menos) de la misma intensidad. Sólo queda intentar identificar cómo se expresará y cuándo. Si ahora todo es de la más alta calidad, seleccionado, tratado con mimo y cuidado, ¿qué vendrá? ¿cómo se justificará?

En la imagen, el monísimo afilalápiz familiar de P&C, una tienda en línea inglesa de material de escritorio y papelería muy interesante. Su catálogo está lleno de cosas diseñadas con cariño, seleccionadas pensando en ti (sólo en ti) y fabricadas con mucho cuidado.

Ritmo constructivo

Lunes, 8 de Febrero de 2010

Algo parecido pasaba hasta hace poco en España, pero aquí se construía a ritmo de reggaeton: más acelerado y de peor calidad, difícil de parar y con resultados desastrosos.

El video forma parte del trabajo de Bonsajo, un colectivo japonés de expresión visual con composiciones muy interesantes. La última que han publicado en su cuenta de Vimeo no tiene desperdicio.

Dinamita

Jueves, 15 de Octubre de 2009

Arte/Industria

Estoy leyendo un libro a la vez pesimista y optimista, lo que lo convierte en profundamente realista. Se trata de un libro escrito en base a conversaciones con Isaac Díaz Pardo buscando definir la relación entre Arte e Industria en Galicia. Leo un pasaje sobre el edificio que hasta hace pocos años albergaba la sede del Banco de España en Santiago de Compostela, construido tras demoler varias viviendas de gran valor histórico y arquitectónico a escasos 20 metros de la Catedral de Santiago:

Isaac Díaz Pardo: (O edifició está) falto de escala. Porque cada piso deses, equivale a dous pisos das outras casas. Había moitas cousas que había que resolver con dinamita aquí. Con dinamita.

Juan Rodríguez: Fai falta moita dinamita.

Isaac Díaz Pardo: Moita, moita dinamita.

Arte/Industria. Isaac Díaz Pardo
Xosé Díaz, Luis Muñoz, Juan Rodríguez
COAG – Labirinto de Paixóns

No pude evitar reírme esta mañana en el metro mientras leía esta conversación. Es un buen libro, habrá más notas sobre él por aquí, lamentablemente más serias.

Manifesto do Laboratorio de Formas

Miércoles, 7 de Octubre de 2009

Juego de Café RZ-2

O Laboratorio de Formas creado en 1963 na Galiza emigrada como vontade dun grupo de exiliados, proponse o estudio das formas desenvolvidas no pasado galego e as que continúan vixentes. Testemuña do cansancio producido polos últimos ideais cosmopolitas dalgunhas escolas, o Laboratorio pretende encontrar nesas formas esquecidas que perviviron durante séculos, e nos vestixios herdados, as sinais dun propio sistema de expresión.

O Laboratorio rexistra un extenso número de intentos e teorías que van desde as de Ruskin e Morris, os racionalistas, constructivistas e productivistas rusos co seu Vkhutemas, e outros laboratorios, ata as últimas experiencias de Bill, Maldonado, etc., pasando polo exemplo máis coñecido en occidente do Bauhaus.

O propósito que guía ao Laboratorio e a teoría que sustenta, inclúe, ademáis do significado, a orixe das formas, coma un linguaxe que son, defendéndose do cosmopolitismo por respecto á natureza humana.

O Laboratorio de Formas deixou o seu periodo de formulacións teóricas, e apoiándose en varios recursos e autoxestionándose, conta xa no seu haber con dúas importantes realizacións: o renacemento da cerámica de Sargadelos, a empresa de máis alento e prestixio do pasado galego que representou ó mesmo tempo unha das súas maiores frustracións, e a creación do Museo Carlos Maside, que aspira a recoller a obra e a documentación a partir do movemento renovador da arte galega contemporánea co seu entorno social anterior ó conflicto civil do ano 1936, convertíndose en centro das ideas estéticas da Galiza e dos movementos universais da arte. O Laboratorio proponse intervir noutras operacións de investigación que contribúan a restaurar a nosa memoria histórica.

O Laboratorio quere facerse notar máis polas súas realizacións que polas súas formulacións teóricas, amosando un respecto polas dormas que non contaron coa experiencia histórica na súa realización, e mantendo un sistema aberto á evolución das ideas de todo tipo, sin máis limitacións que as éticas.

Manifesto do Laboratorio de Formas
Luis Seoane e Isaac Díaz Pardo
Buenos Aires, 1970

¿Resulta sorprendente el rechazo a la idea de cosmopolitismo, tan en boga durante décadas? ¿Si hubieran escrito este texto más recientemente habrían utilizado en su lugar la palabra globalización?

Esta tarde busqué el manifiesto en internet y no fui capaz de encontrarlo íntegro. Después de haberlo transcrito, creo que he conseguido lo que quería cumplir cuando abrí este blog, aportar algo de valor a la red. La imagen que ilustra la entrada corresponde al juego de café RZ-2 de Cerámicas do Castro, posiblemente mis piezas favoritas.

Videopodcast Monocle

Miércoles, 19 de Noviembre de 2008

Monocle

Vaya regalo el de Monocle. La revista hermana de Wallpaper Magazine mantiene un videopodcast gratuito accesible desde iTunes. Gracias a Design Sojourn por hacérmelo saber.

Si bien sólo he visto un par de episodios, parece tener una factura pluscuancorrecta. Pasaría sin problema por ser el programa de estilos de vida/cultura/tendencias/loquesea de BBC World.

Cómo ser coolhunter

Martes, 28 de Octubre de 2008

Paco Clavel

Leo en el último briefing the Trendwatching su guía para convertirse en un buen buscador de tendencias:

It’s pretty easy, really. Just don black glasses, wear outrageous suits, attend lots of conferences and frequently declare something ‘over’, except anything that currently resonates in your own life. You also need to possess some kind of divine intuition.

Just kidding. It’s really all about observing the world around you with an open mind (…).

Traduciendo libremente:

Realmente es muy fácil. Usa gafas negras, trajes llamativos, ve a muchas conferencias y cada poco declara algo pasado de moda, nunca algo que te influya a ti. También necesitas algún tipo de intuición divina.

Es coña. Se basa en observar el mundo que te rodea con una mente abierta (…).

Me ha hecho gracia por el número de coolhunters que hay por ahí que se habrán quedado en ese primer párrafo. Este briefing a modo de F.A.Q. del análisis tendencias está muy bien, al nivel de Trendwatching.

Crisis de la modernidad

Jueves, 4 de Septiembre de 2008

Restaurante Dolce Gabbana

“Se nos maneja hoy con invitaciones a disfrutar de todo. Atrás está la posguerra, atrás está la revuelta del 68, atrás los tiempos de los movimientos sociales. Nos instalamos en la sola belleza aun sabiendo que pronto nos ahogaremos en la basura y que el mundo está a punto de reventar. Atrás quedan las utopías de una nueva sociedad, de una nueva convivencia, de una nueva relación entre los sexos, atrás queda el movimiento por una vida sin muerte química, por una alimentación sin aditivos, por una naturaleza natural. Volvemos a rociar nuestros cabellos con CFC, y de todos los colores. Vestimos lo que hace bonito, y los méritos supremos de la sociedad meritocrática son los del embellecimiento, el styling y el diseño. Vivimos por ahora en una sociedad de diseño del aderezo.”

Otl Aicher, El mundo como proyecto, GG Diseño

Me encanta, de vez en cuando, estar de acuerdo con citas tan catastrofistas como esta y saber que me contradigo. La incoherencia humaniza. El libro es muy bueno. La imagen es del restaurante de Dolce&Gabbana en Milán, vacío.

So do I

Martes, 13 de Mayo de 2008

Paul Smith

Ya una vez había hablado de Paul Smith, uno de mis diseñadores favoritos. Hoy he descubierto un ¿weblog? en la página corporativa de la firma. En este espacio llamado I Like This aparecen cosas que día a día llaman la atención de Paul Smith, y que, por lo que he visto, también llaman la mía.

Supongo que lo escribirá un becario, pero prefiero pensar que lo hace él mismo. Lamentablemente no tiene forma de sindicación o suscripción, pero sí mantiene un ritmo de publicación bastante bueno.

Actualización a 23 de noviembre de 2008
Han cambiado la dirección de la página, y un poco su contenido. Sigue mereciendo la pena. Está aquí.

Iconos

Miércoles, 27 de Febrero de 2008

Me gusta este anuncio del Fiat 500, hecho por 515 Creative Shop

 

En realidad me suelen gustar este tipo de cosas en las que se emplea el fácil pero efectivo recurso de presentar objetos icónicos, muchos de los cuales son realmente populares, otros sólo popularmente deseados. Quien comparta este interés conmigo puede visitar la exposición organizada por Mariscal para la fundación Bombay Sapphire. Estos días está en Madrid, en el IED, pero pasará próximamente por Salamanca, Barcelona y Valencia.

FAC 501

Martes, 22 de Enero de 2008

FAC 501  
Soy fan de muchas cosas que pasaron en torno a la discográfica Factory Records. No paro de oir algunos de los discos del sello. Pienso que la música electrónica, y los sonidos electrónicos no habrían llegado a donde están sin Factory. El diseño vinculado a la compañía es tremendo, cubiertas, tipos, posters, todo. 

Sin embargo lo mejor era la actitud. Gozaban de una bipolaridad que los hizo mecanicistas a lo soviético y caóticos a lo caribeño. Eran perfeccionistas, irónicos y geniales. Un ejemplo: hasta hoy, el último ítem del sello es el FAC 501, siguiendo su particular sistema de catalogación. Corresponde al funeral por el fundador, Tony Wilson. La racionalidad llevada a lo irracional.

Irma Lee McElroy

Sábado, 19 de Enero de 2008

Irma Lee

Esta preciosidad se llama Irma Lee. No sé si sigue viva. Pasó de oficinista a formar parte de la maquinaria bélica americana al comienzo de la Segunda Guerra Mundial. La foto fue sacada en Texas, en la base de Corpus Christi, en agosto de 1942.

La imagen está contenida en un archivo establecido en Flickr con imágenes de los fondos de la Biblioteca del Congreso de EE.UU., procedentes de varias agencias norteamericanas. Es parte de una iniciativa piloto que busca popularizar estos archivos y, además, que los usuarios colaboren en la descripción y clasificación de las fotos. Lo he descubierto gracias a TecOb

Del carisma

Sábado, 5 de Enero de 2008

Diana Walker es una fotógrafa estadounidense de actualidad, con experiencia en trabajos vinculados a la Casa Blanca. Acaba de presentar un libro en el que retrata a un grupo de notables de las últimas tres décadas. Esta foto lleva unos días rondando por internet:

Steve Jobs

Steve Jobs at home in 1982 – “This was a very typical time. I was single. All you needed was a cup of tea, a light, and your stereo, you know, and that’s what I had.” – Steve Jobs.

Steve jobs en casa en 1982 – “Esto era un momento típico. Estaba soltero. Todo lo que necesitabas era una taza de té, una lámpara, y tu equipo de música, sabes? y eso es lo que yo tenía.” – Steve Jobs

He leído en el Tumblr de Jakob Lodwick una frase definitoria y definitiva:

“Is there any doubt that Jobso is the coolest man of our parents generation?”

De la vieja escuela

Lunes, 24 de Diciembre de 2007

Captura SET 

No sé cómo llegué a SET (Saqueadores Edición Técnica). Publican un fanzine electrónico sobre informática, hacking, cracking, phreaking… Me encanta el diseño basado en tipos, verdadero arte ASCII. 

Recursos

Domingo, 16 de Diciembre de 2007

Conocía el Banco de imágenes y sonidos del MEC desde hace tiempo. Es útil. Lo que he descubierto hoy es la sección de señalética. Descarga gratuita con posibilidad de obtener un archivo vectorial (.WMF). A partir de ahora será uno de mis básicos. Tonto de mi por no conocerlo antes. 

El contenido se encuentra bajo una licencia CC Attibution-Noncommercial-Share Alike 2.5 Spain

De la norma

Martes, 13 de Noviembre de 2007

Estoy leyendo una edición de 1975 de Sempre en Galiza de la editorial Arealonga. El gallego con el que Castelao escribió el libro es diferente al que se empleó en el prólogo, y este diferente al nomativo en nuestros días. Es normal esta variabilidad en una lengua minorizada que ha tenido que recomponerse y crear normas de un modo arbitrario.

Recuerdo cuando un profesor en el colegio nos contaba que en el inglés no hay normas oficiales. Decía que la norma es dictada en la forma de los discursos de la Reina y los informativos de la BBC. Supongo que el gallego mostrará buena salud cuando la norma deje de ser su principal respaldo para pasar a apoyarse en sus usuarios.

Isaac

Sábado, 29 de Septiembre de 2007

Isaac Díaz Pardo

Ayer en Coruña se estrenó Isaac, un documental sobre Isaac Díaz Pardo. Isaac tiene 87 años, y a través de ellos ha sido un ejemplo para toda Galicia, lamentablemente poco copiado. Quien no conozca al fundador de Sargadelos, puede leer esta pequeña biografía.

Sin entrar a valorar tremenda figura de la sociedad gallega, sólo quiero reseñar una cosa: su papel como empresario modelo. La reinversión como filosofía de empresa. Estuvo gastando un dinero que podría haber amasado en iniciativas tan importantes como las Galerías Sargadelos, el Instituto Galego de Información, el Laboratorio de Formas o el Museo Carlos Maside.

El documental estuvo muy bien. No es un documental para iniciados, si no que presenta al espectador la figura de Isaac. Tras el estreno pasaron dos detalles, poca cosa, pero de gran importancia para mi. El primero es que pude saludar a Díaz Pardo, algo que sé que recordaré. El segundo es que cuando fuimos a pagar el parking quien nos precedía en la cola era Isaac. Es una muestra de autonomía, de vida. Es una muestra de que queda Díaz Pardo para rato.