Archivo de la categoría ‘Diseño’

Morgan Olson

Martes, 16 de Febrero de 2010

Morgan Olson

Morgan Olson es la empresa que en 1946 creó las furgonetas tradicionales de reparto norteamericanas, esas que salían en las películas de Hollywood y que todos echamos de menos cuando UPS se implantó en España. Los principales aportes del diseño fueron la construcción íntegra por primera vez de un chasis en aluminio, ligero y resistente a la corrosión, y una configuración de piso bajo – techo alto que permite que el conductor pueda caminar de pie desde la cabina a la parte trasera rápida y cómodamente. ¿La razón del producto? ¿La idea de negocio? Lo que a muchos se les escapa, lo más sencillo, una necesidad no cubierta:

The idea for the first aluminum bodied truck orientated in Brooklyn New York, when the owner of a laundry, complained to a friend that their steel truck bodies were too just heavy. This friend, Jimmy Olson did not know much about truck bodies, but with about 10 laundry companies in Brooklyn alone, he saw a market for lighter trucks. An aluminum body would be lighter than steel, would last longer and could handle the moisture and corrosive substances associated with the laundry business.

Atención a la tabla de características frente a beneficios, por simple no tiene precio. Tras una bancarrota y un par de cambios de manos siguen fabricando el mismo producto, espartano, austero, a algunos ojos quizá cutre. A mi me parece un ejemplo increíble de economía de materiales, diseño y esfuerzos.

Ritmo constructivo

Lunes, 8 de Febrero de 2010

Algo parecido pasaba hasta hace poco en España, pero aquí se construía a ritmo de reggaeton: más acelerado y de peor calidad, difícil de parar y con resultados desastrosos.

El video forma parte del trabajo de Bonsajo, un colectivo japonés de expresión visual con composiciones muy interesantes. La última que han publicado en su cuenta de Vimeo no tiene desperdicio.

Bien hecho

Domingo, 7 de Febrero de 2010

Rapha

Sólo hay que imaginarse qué bonito sería si todo el mundo se tomase tan en serio las cosas como Rapha la ropa de ciclismo, de los gorros en lana merino a las bermudas de corte clásico.

Se puede discutir cuál es el mejor modo de comunicar una marca, cómo establecer el vínculo más fuerte con el consumidor, si interesa más tener un cliente o un usuario, cuál es el valor de un follower en Twitter o un fan de Facebook… pero al fin, lo que resulta más rentable es siempre hacer el mejor producto: cuidar el diseño, buscar la mayor calidad, dar el mejor servicio. De esta manera se consigue crear una gran compañía. Después, si todo esto lo acompañas de una imagen corporativa atractiva, una expresión cohesionada, una web llena de contenido y atractiva y un catálogo lleno de buenas fotografías conseguirás además una gran marca. Pero que quede claro, sin un gran producto no hay una gran compañía; y sin una gran compañía la gran marca es una falacia que tarde o temprano caerá por su propio peso.

Control, de calidad

Lunes, 19 de Octubre de 2009

Más vídeo, más producto de consumo. En este caso se trata de auriculares AIAIAI, marca danesa de segmento medio-alto-moderno-yeah. Además de auriculares venden accesorios, fundas, camisetas; muy interesante el stand para ordenador portátil, ingenioso. Tienen un club de música electrónica y sustentan un colectivo creativo. ¿Quién da más? El vídeo, para todo aquel que haya tenido que leer una sola línea sobre controles de calidad, ensayos y demás. Para el resto también, qué diantres, es bonito.

Descubierto en su blog. Recomendado.

Mamiya

Viernes, 16 de Octubre de 2009

Me gusta. Me gusta por la fotografía, el color, la luz, el título, los sonidos, ese click-click. Pero sobre todo por la Mamiya: es una oda a un objeto. Un objeto icónico. Eso me encanta. Podría haber sido otra cosa: una Olivetti, una Luxo, una Phonosuper, daría igual. Lo necesario es que el objeto haya adquirido carácter y precise de una cierta liturgia. ¿Alguien quiere construir una marca? Mejor que comience construyendo un producto.

Vimeo tiene una de las mejores comunidades de Internet; y lo más importante, han sabido crecer manteniendo calidad y (casi) cercanía. En el blog oficial aparte de comunicar novedades, proponen actividades y proyectos a los usuarios, a modo de pequeños concursos. Conocí el perfil de Guilherme Meneghelli, autor del vídeo, gracias a que ganó uno de estos concursos. Recomiendo seguirlos.

Dinamita

Jueves, 15 de Octubre de 2009

Arte/Industria

Estoy leyendo un libro a la vez pesimista y optimista, lo que lo convierte en profundamente realista. Se trata de un libro escrito en base a conversaciones con Isaac Díaz Pardo buscando definir la relación entre Arte e Industria en Galicia. Leo un pasaje sobre el edificio que hasta hace pocos años albergaba la sede del Banco de España en Santiago de Compostela, construido tras demoler varias viviendas de gran valor histórico y arquitectónico a escasos 20 metros de la Catedral de Santiago:

Isaac Díaz Pardo: (O edifició está) falto de escala. Porque cada piso deses, equivale a dous pisos das outras casas. Había moitas cousas que había que resolver con dinamita aquí. Con dinamita.

Juan Rodríguez: Fai falta moita dinamita.

Isaac Díaz Pardo: Moita, moita dinamita.

Arte/Industria. Isaac Díaz Pardo
Xosé Díaz, Luis Muñoz, Juan Rodríguez
COAG – Labirinto de Paixóns

No pude evitar reírme esta mañana en el metro mientras leía esta conversación. Es un buen libro, habrá más notas sobre él por aquí, lamentablemente más serias.

Manifesto do Laboratorio de Formas

Miércoles, 7 de Octubre de 2009

Juego de Café RZ-2

O Laboratorio de Formas creado en 1963 na Galiza emigrada como vontade dun grupo de exiliados, proponse o estudio das formas desenvolvidas no pasado galego e as que continúan vixentes. Testemuña do cansancio producido polos últimos ideais cosmopolitas dalgunhas escolas, o Laboratorio pretende encontrar nesas formas esquecidas que perviviron durante séculos, e nos vestixios herdados, as sinais dun propio sistema de expresión.

O Laboratorio rexistra un extenso número de intentos e teorías que van desde as de Ruskin e Morris, os racionalistas, constructivistas e productivistas rusos co seu Vkhutemas, e outros laboratorios, ata as últimas experiencias de Bill, Maldonado, etc., pasando polo exemplo máis coñecido en occidente do Bauhaus.

O propósito que guía ao Laboratorio e a teoría que sustenta, inclúe, ademáis do significado, a orixe das formas, coma un linguaxe que son, defendéndose do cosmopolitismo por respecto á natureza humana.

O Laboratorio de Formas deixou o seu periodo de formulacións teóricas, e apoiándose en varios recursos e autoxestionándose, conta xa no seu haber con dúas importantes realizacións: o renacemento da cerámica de Sargadelos, a empresa de máis alento e prestixio do pasado galego que representou ó mesmo tempo unha das súas maiores frustracións, e a creación do Museo Carlos Maside, que aspira a recoller a obra e a documentación a partir do movemento renovador da arte galega contemporánea co seu entorno social anterior ó conflicto civil do ano 1936, convertíndose en centro das ideas estéticas da Galiza e dos movementos universais da arte. O Laboratorio proponse intervir noutras operacións de investigación que contribúan a restaurar a nosa memoria histórica.

O Laboratorio quere facerse notar máis polas súas realizacións que polas súas formulacións teóricas, amosando un respecto polas dormas que non contaron coa experiencia histórica na súa realización, e mantendo un sistema aberto á evolución das ideas de todo tipo, sin máis limitacións que as éticas.

Manifesto do Laboratorio de Formas
Luis Seoane e Isaac Díaz Pardo
Buenos Aires, 1970

¿Resulta sorprendente el rechazo a la idea de cosmopolitismo, tan en boga durante décadas? ¿Si hubieran escrito este texto más recientemente habrían utilizado en su lugar la palabra globalización?

Esta tarde busqué el manifiesto en internet y no fui capaz de encontrarlo íntegro. Después de haberlo transcrito, creo que he conseguido lo que quería cumplir cuando abrí este blog, aportar algo de valor a la red. La imagen que ilustra la entrada corresponde al juego de café RZ-2 de Cerámicas do Castro, posiblemente mis piezas favoritas.

Vitsœ (además) sabe hacer vídeos

Miércoles, 5 de Agosto de 2009

Vídeo Vitsoe

Esto no es más que una captura del vídeo que ahora mismo ocupa la portada de la web de Vitsœ. En él muestran las posibilidades de su sistema de estanterías. Varios guiños hacia el diseño y su diseñador, como la Phonosuper de Dieter Rams para Braun. Deberíais hacer como yo y descargároslo, o si no, cuando actualicen la web, lo lamentaréis.

Huelga hablar (bien) de Vitsœ. Soy fan.

Desmaterializado

Martes, 23 de Junio de 2009

Estoy alucinando de sencillo que es. Muchas veces la manera de mejorar algo no es otra que mediante la sustracción. Aligerar y simplificar.

Me encantaría dar referencia del autor del diseño, pero en su perfil de Youtube no aparece nada, y escarbando en Google termino en una marea de twitts. De quien si puedo dar referencia es de la fuente, Manu Contreras desde Obviedades.

Tienda Monocle en Palma

Martes, 16 de Junio de 2009

Monocle Palma

No hay demasiado que añadir tras el título y la imagen. Sólo la dirección, Calle San Magin 64, Santa Catalina, Palma, un enlace a la tienda online de la revista para abrir boca y avisar que la tienda estará abierta solamente durante este verano.

Plantillas

Domingo, 17 de Mayo de 2009

Plantilla

Leo en Tecnología Obsoleta sobre cómo se enseñaba a programar cuando el acceso a los ordenadores no era tan sencillo ni inmediato: diagramas de flujo con papel y lápiz. Para crearlos se utilizaban hojas preformateadas y plantillas como la de la imagen. Rollo nostalgia que diría alguno. Belleza ordenada diría yo.

Estas imágenes que TecOb tomó de la web de Karl Kleine me han hecho preguntarme si en las escuelas de informática se siguen empleando herramientas similares, para aprender e interiorizar la manera en que funciona la programación.

Es muy fácil establecer un paralelismo el diseño y el bocetaje frente al uso del ordenador. ¿Cuál es la situación en este caso?

Definiendo

Lunes, 27 de Abril de 2009

Cenicero Copenhagen

Leo en la norma UNE 16600 de Gestión de la I+D+i, en su sección de Terminología y definiciones de las actividades de la I+D+i, apartado 3.10:

Diseño de ingeniería y diseño industrial: sucesivas fases del diseño que incluyen la concepción y la elaboración de los planos, dibujos y soportes destinados a definir los elementos descriptivos, especificaciones técnicas y características de funcionamiento necesarios para la fabricación, prueba, instalación y utilización de un producto.

Me da pena que la norma, algo que oficiosamente legisla el I+D+i en España, tenga una definición tan limitada y parcial del Diseño Industrial. Ya puestos a tomar una definición limitada y parcial del Diseño Industrial español, elijamos algo mejor. Un clásico. Que nos guste y sea bonito. Yo propongo el fantástico cenicero Copenhagen de André Ricard.

Lámpara

Sábado, 25 de Abril de 2009

Mi Flamp

Esta es mi nueva lámpara. Fue algo así como un regalo. Pero tu cómprate una, ¿eh?

Nuevo/viejo

Jueves, 16 de Abril de 2009

Despertador Braun

Mi nuevo/viejo amigo tiene nombre y apellidos. Algo tan barato como un reloj despertador. Es un Braun AB 3. También tiene padre, Dietrich Lubs.

Qué darían tantos diseñadores por crear productos como este: masivo, consumido, admirado y recordado. Para mi lo importante, además de que es bonito, es que se lleva muy bien con mis otros amigos. Sobre todo con la planta moribunda de Ikea.

Braun Galerie

Sábado, 11 de Abril de 2009

Braun

Buceando por Flickr me doy con la galería de photonium*, que tiene una colección de imágenes de productos de Braun envidiable. Realmente lo envidiable sería hacer cuentas con esto, escuchar Speak & Spell en esto o preparar el zumo cada mañana con esto.

The Girlfriend Experience

Viernes, 10 de Abril de 2009

The Girlfriend Experience

Gran poster para la nueva película de Steven Soderbergh.

Infocomercial

Domingo, 25 de Enero de 2009

Esto es un infocomercial, como esos que de madrugada ocupan los canales privados en España. La diferencia es que este fue creado por el matrimonio Eames para la presentación de las famosas Herman Miller Eames Lounge Chair y Ottoman. Es de 1956, y fue emitido en la CBS, en un programa en el que Charles Eames expone algunas de sus ideas en torno al diseño y el mobiliario (links al vídeo 1 y 2). El uso del stop motion es a la vez inocente y genial.

Futuro imperfecto

Lunes, 19 de Enero de 2009

Ford Nucleon

Estoy trabajando en un proyecto de conceptualización de producto. No es el primero en el que participo, algunos con un carácter más especulativo, otros más cercanos al mercado. También sigo y he seguido bastantes trabajos en la misma línea. Hay un matiz que hace que de partida te creas más o menos lo que estás viendo. Es un matiz lingüistico, muy sencillo, casi tonto.

No es lo mismo oír “el motor estaría alimentado por hidrógeno” que “el motor estará alimentado por hidrógeno“. Esta simpleza, la elección del tiempo verbal, implica explicitar una autoconfianza necesaria en un campo del diseño en el que los datos se basan en proyecciones más que en certezas. Hemos de creérnoslo para hacer que se lo crean.

En la imagen, junto a William Ford, un concepto que nunca fue: el Ford Nucleon de 1958, impulsado por energía nuclear. Es tan importante la aportación de aquellos conceptos que terminan siendo productos como la de aquellos que consideramos locuras. Estos últimos establecen límites, que si no existieran nunca podrían romperse.

Roberto Bernardi

Martes, 13 de Enero de 2009

Roberto Bernardi

¿Qué software de renderizado usar? Es muy complicado decidirse por un programa. Depende de tus necesidades, la enseñanza que hayas tenido, tus gustos personales e incluso de tus capacidades económicas. Más hoy día cuando existen plugins concretos para el tratamiento de partículas o fluidos. Yo empleo el plugin VRay para Rhinoceros cuando se trata de rénders de trabajo, por lo rápido que es y los buenos resultados que se pueden obtener. Cuando necesito algo más elaborado, también VRay, pero en este caso sobre 3Ds Max. Permite trabajar más los materiales y las iluminaciones.

Roberto Bernardi, el autor de la imagen que ilustra esta entrada, emplea oleo y barnices a la manera tradicional, capa tras capa. Es pintor, y esa imagen la ha creado con sus manos. ¿Algo que decir?

Arkitip No 0049

Sábado, 6 de Diciembre de 2008

Arkitip es una revista estadounidense sobre el mundo de las artes y el diseño. Nunca he leído un número. Las tiradas son cortas, casi elementos de colección. Lo que si he visto son las increíbles ediciones que denotan un altísimo cuidado por el detalle. Cada seis meses varían el diseño y el formato de la revista, manteniendo un espíritu de renovación constante. Debo conseguir al menos un número.

El último, el 0049, está predestinado para ser mío. Doble edición dedicada a Peter Saville. Mucho Factory Records, mucho Joy Division, New Order, OMD y demás música pasada de moda. Lástima el vivir en un fin de mes constante. Trataré de conseguirlo. Además del video que acompaña esta entrada, en la web de Arkitip hay otro más que muestra el contenido del paquete del número 0049: aparte de la revista, dos láminas creadas por el señor Saville.

Puede parecer que (casi) todas las entradas son puras alabanzas a algo o a alguien. Así es. Escribo sobre lo que me gusta.