Más vídeo, más producto de consumo. En este caso se trata de auriculares AIAIAI, marca danesa de segmento medio-alto-moderno-yeah. Además de auriculares venden accesorios, fundas, camisetas; muy interesante el stand para ordenador portátil, ingenioso. Tienen un club de música electrónica y sustentan un colectivo creativo. ¿Quién da más? El vídeo, para todo aquel que haya tenido que leer una sola línea sobre controles de calidad, ensayos y demás. Para el resto también, qué diantres, es bonito.
Me gusta. Me gusta por la fotografía, el color, la luz, el título, los sonidos, ese click-click. Pero sobre todo por la Mamiya: es una oda a un objeto. Un objeto icónico. Eso me encanta. Podría haber sido otra cosa: una Olivetti, una Luxo, una Phonosuper, daría igual. Lo necesario es que el objeto haya adquirido carácter y precise de una cierta liturgia. ¿Alguien quiere construir una marca? Mejor que comience construyendo un producto.
Vimeo tiene una de las mejores comunidades de Internet; y lo más importante, han sabido crecer manteniendo calidad y (casi) cercanía. En el blog oficial aparte de comunicar novedades, proponen actividades y proyectos a los usuarios, a modo de pequeños concursos. Conocí el perfil de Guilherme Meneghelli, autor del vídeo, gracias a que ganó uno de estos concursos. Recomiendo seguirlos.
Estoy leyendo un libro a la vez pesimista y optimista, lo que lo convierte en profundamente realista. Se trata de un libro escrito en base a conversaciones con Isaac Díaz Pardo buscando definir la relación entre Arte e Industria en Galicia. Leo un pasaje sobre el edificio que hasta hace pocos años albergaba la sede del Banco de España en Santiago de Compostela, construido tras demoler varias viviendas de gran valor histórico y arquitectónico a escasos 20 metros de la Catedral de Santiago:
Isaac Díaz Pardo: (O edifició está) falto de escala. Porque cada piso deses, equivale a dous pisos das outras casas. Había moitas cousas que había que resolver con dinamita aquí. Con dinamita.
Juan Rodríguez: Fai falta moita dinamita.
Isaac Díaz Pardo: Moita, moita dinamita.
Arte/Industria. Isaac Díaz Pardo
Xosé Díaz, Luis Muñoz, Juan Rodríguez
COAG – Labirinto de Paixóns
No pude evitar reírme esta mañana en el metro mientras leía esta conversación. Es un buen libro, habrá más notas sobre él por aquí, lamentablemente más serias.
O Laboratorio de Formas creado en 1963 na Galiza emigrada como vontade dun grupo de exiliados, proponse o estudio das formas desenvolvidas no pasado galego e as que continúan vixentes. Testemuña do cansancio producido polos últimos ideais cosmopolitas dalgunhas escolas, o Laboratorio pretende encontrar nesas formas esquecidas que perviviron durante séculos, e nos vestixios herdados, as sinais dun propio sistema de expresión.
O Laboratorio rexistra un extenso número de intentos e teorías que van desde as de Ruskin e Morris, os racionalistas, constructivistas e productivistas rusos co seu Vkhutemas, e outros laboratorios, ata as últimas experiencias de Bill, Maldonado, etc., pasando polo exemplo máis coñecido en occidente do Bauhaus.
O propósito que guía ao Laboratorio e a teoría que sustenta, inclúe, ademáis do significado, a orixe das formas, coma un linguaxe que son, defendéndose do cosmopolitismo por respecto á natureza humana.
O Laboratorio de Formas deixou o seu periodo de formulacións teóricas, e apoiándose en varios recursos e autoxestionándose, conta xa no seu haber con dúas importantes realizacións: o renacemento da cerámica de Sargadelos, a empresa de máis alento e prestixio do pasado galego que representou ó mesmo tempo unha das súas maiores frustracións, e a creación do Museo Carlos Maside, que aspira a recoller a obra e a documentación a partir do movemento renovador da arte galega contemporánea co seu entorno social anterior ó conflicto civil do ano 1936, convertíndose en centro das ideas estéticas da Galiza e dos movementos universais da arte. O Laboratorio proponse intervir noutras operacións de investigación que contribúan a restaurar a nosa memoria histórica.
O Laboratorio quere facerse notar máis polas súas realizacións que polas súas formulacións teóricas, amosando un respecto polas dormas que non contaron coa experiencia histórica na súa realización, e mantendo un sistema aberto á evolución das ideas de todo tipo, sin máis limitacións que as éticas.
Manifesto do Laboratorio de Formas
Luis Seoane e Isaac Díaz Pardo
Buenos Aires, 1970
¿Resulta sorprendente el rechazo a la idea de cosmopolitismo, tan en boga durante décadas? ¿Si hubieran escrito este texto más recientemente habrían utilizado en su lugar la palabra globalización?
Esta tarde busqué el manifiesto en internet y no fui capaz de encontrarlo íntegro. Después de haberlo transcrito, creo que he conseguido lo que quería cumplir cuando abrí este blog, aportar algo de valor a la red. La imagen que ilustra la entrada corresponde al juego de café RZ-2 de Cerámicas do Castro, posiblemente mis piezas favoritas.
Esto no es más que una captura del vídeo que ahora mismo ocupa la portada de la web de Vitsœ. En él muestran las posibilidades de su sistema de estanterías. Varios guiños hacia el diseño y su diseñador, como la Phonosuper de Dieter Rams para Braun. Deberíais hacer como yo y descargároslo, o si no, cuando actualicen la web, lo lamentaréis.
Estoy alucinando de sencillo que es. Muchas veces la manera de mejorar algo no es otra que mediante la sustracción. Aligerar y simplificar.
Me encantaría dar referencia del autor del diseño, pero en su perfil de Youtube no aparece nada, y escarbando en Google termino en una marea de twitts. De quien si puedo dar referencia es de la fuente, Manu Contreras desde Obviedades.
No hay demasiado que añadir tras el título y la imagen. Sólo la dirección, Calle San Magin 64, Santa Catalina, Palma, un enlace a la tienda online de la revista para abrir boca y avisar que la tienda estará abierta solamente durante este verano.
Leo en Tecnología Obsoleta sobre cómo se enseñaba a programar cuando el acceso a los ordenadores no era tan sencillo ni inmediato: diagramas de flujo con papel y lápiz. Para crearlos se utilizaban hojas preformateadas y plantillas como la de la imagen. Rollo nostalgia que diría alguno. Belleza ordenada diría yo.
Estas imágenes que TecOb tomó de la web de Karl Kleine me han hecho preguntarme si en las escuelas de informática se siguen empleando herramientas similares, para aprender e interiorizar la manera en que funciona la programación.
Es muy fácil establecer un paralelismo el diseño y el bocetaje frente al uso del ordenador. ¿Cuál es la situación en este caso?
Leo en la norma UNE 16600 de Gestión de la I+D+i, en su sección de Terminología y definiciones de las actividades de la I+D+i, apartado 3.10:
Diseño de ingeniería y diseño industrial: sucesivas fases del diseño que incluyen la concepción y la elaboración de los planos, dibujos y soportes destinados a definir los elementos descriptivos, especificaciones técnicas y características de funcionamiento necesarios para la fabricación, prueba, instalación y utilización de un producto.
Me da pena que la norma, algo que oficiosamente legisla el I+D+i en España, tenga una definición tan limitada y parcial del Diseño Industrial. Ya puestos a tomar una definición limitada y parcial del Diseño Industrial español, elijamos algo mejor. Un clásico. Que nos guste y sea bonito. Yo propongo el fantástico cenicero Copenhagen de André Ricard.
Mi nuevo/viejo amigo tiene nombre y apellidos. Algo tan barato como un reloj despertador. Es un Braun AB 3. También tiene padre, Dietrich Lubs.
Qué darían tantos diseñadores por crear productos como este: masivo, consumido, admirado y recordado. Para mi lo importante, además de que es bonito, es que se lleva muy bien con mis otros amigos. Sobre todo con la planta moribunda de Ikea.
Buceando por Flickr me doy con la galería de photonium*, que tiene una colección de imágenes de productos de Braun envidiable. Realmente lo envidiable sería hacer cuentas con esto, escuchar Speak & Spell en esto o preparar el zumo cada mañana con esto.
Esto es un infocomercial, como esos que de madrugada ocupan los canales privados en España. La diferencia es que este fue creado por el matrimonio Eames para la presentación de las famosas Herman Miller Eames Lounge Chair y Ottoman. Es de 1956, y fue emitido en la CBS, en un programa en el que Charles Eames expone algunas de sus ideas en torno al diseño y el mobiliario (links al vídeo 1 y 2). El uso del stop motion es a la vez inocente y genial.
Estoy trabajando en un proyecto de conceptualización de producto. No es el primero en el que participo, algunos con un carácter más especulativo, otros más cercanos al mercado. También sigo y he seguido bastantes trabajos en la misma línea. Hay un matiz que hace que de partida te creas más o menos lo que estás viendo. Es un matiz lingüistico, muy sencillo, casi tonto.
No es lo mismo oír “el motor estaría alimentado por hidrógeno” que “el motor estará alimentado por hidrógeno“. Esta simpleza, la elección del tiempo verbal, implica explicitar una autoconfianza necesaria en un campo del diseño en el que los datos se basan en proyecciones más que en certezas. Hemos de creérnoslo para hacer que se lo crean.
En la imagen, junto a William Ford, un concepto que nunca fue: el Ford Nucleon de 1958, impulsado por energía nuclear. Es tan importante la aportación de aquellos conceptos que terminan siendo productos como la de aquellos que consideramos locuras. Estos últimos establecen límites, que si no existieran nunca podrían romperse.
¿Qué software de renderizado usar? Es muy complicado decidirse por un programa. Depende de tus necesidades, la enseñanza que hayas tenido, tus gustos personales e incluso de tus capacidades económicas. Más hoy día cuando existen plugins concretos para el tratamiento de partículas o fluidos. Yo empleo el plugin VRay para Rhinoceros cuando se trata de rénders de trabajo, por lo rápido que es y los buenos resultados que se pueden obtener. Cuando necesito algo más elaborado, también VRay, pero en este caso sobre 3Ds Max. Permite trabajar más los materiales y las iluminaciones.
Roberto Bernardi, el autor de la imagen que ilustra esta entrada, emplea oleo y barnices a la manera tradicional, capa tras capa. Es pintor, y esa imagen la ha creado con sus manos. ¿Algo que decir?
Arkitip es una revista estadounidense sobre el mundo de las artes y el diseño. Nunca he leído un número. Las tiradas son cortas, casi elementos de colección. Lo que si he visto son las increíbles ediciones que denotan un altísimo cuidado por el detalle. Cada seis meses varían el diseño y el formato de la revista, manteniendo un espíritu de renovación constante. Debo conseguir al menos un número.
El último, el 0049, está predestinado para ser mío. Doble edición dedicada a Peter Saville. Mucho Factory Records, mucho Joy Division, New Order, OMD y demás música pasada de moda. Lástima el vivir en un fin de mes constante. Trataré de conseguirlo. Además del video que acompaña esta entrada, en la web de Arkitip hay otro más que muestra el contenido del paquete del número 0049: aparte de la revista, dos láminas creadas por el señor Saville.
Puede parecer que (casi) todas las entradas son puras alabanzas a algo o a alguien. Así es. Escribo sobre lo que me gusta.
Mientras se reinstala Mac OS, abro El mundo como proyecto, el libro de charlas de Otl Aicher:
“La arquitectura ha descendido hoy al nivel de las revistas de moda. Se estudian revistas, ya no se aprenden métodos de construcción más allá de como una modista tiene que aprender cómo deben efectuarse las costuras de los vestidos. Y entretanto también la construcción técnica se ha reducido a moda. La nueva estética de llama high-tech. Se toma la técnica únicamente como ornamento, como catálogo para nuevas exigencias en el diseño.”
La imagen es parte del trabajo de interiorismo de Zaha Hadid para el Hotel Puerta de América. Tengo una opinión muy personal acerca de su coche y su cocina.
Vaya regalo el de Monocle. La revista hermana de Wallpaper Magazine mantiene un videopodcast gratuito accesible desde iTunes. Gracias a Design Sojourn por hacérmelo saber.
Si bien sólo he visto un par de episodios, parece tener una factura pluscuancorrecta. Pasaría sin problema por ser el programa de estilos de vida/cultura/tendencias/loquesea de BBC World.
Qué majo el que colgó en internet un PDF con el libro de Técnicas de presentación, de Dick Powell. Seguro que diseñadores, ilustradores y demás lo agradecerán. Aquí está el enlace; ojo, 62 megas.
El libro trata técnicas de dibujo, predominantemente de renderizado. Para hacer los bocetos más realistas y, sobre todo, más atractivos. Un clásico.